He he, de Low Impact Man heeft me net wakker geschud met een verassend fijne blogpost uit de toekomst.
Het ministerie van ideëen begint op stoom te komen.
He he, de Low Impact Man heeft me net wakker geschud met een verassend fijne blogpost uit de toekomst.
Het ministerie van ideëen begint op stoom te komen.
Eindelijk, na enige tijd rijpen op het schap en met medewerking van een helpende hand die wat kent van layouten (dank U, Jonathan), start hier een boeiende peiling naar de gevoeligheid voor het idee; Reizen met de fiets met jongen kinderen, in Vlaanderen dan wel te verstaan. Het idee is niet zo ingewikkeld, maar het vergt wat doorzettingsvermogen en de juiste spullen. Spullen die links en rechts desnoods wel te lenen zijn.
Spannend wordt het om een paar dagen te reizen met een groep. Nog nooit gedaan, maar afwisseling kan interessante dingen teweeg brengen. Wat precies? Tja, dat wordt achteraf praten, vrees ik.
Ter hoogte van Vresse in de bijna franse Ardennen heb ik, omringd door MTB-gezelschap, mijn fiets uit rijden genomen over vrij begaanbare paden, door bossen en langs de grote quistig ingesleten Samois. Het verrassende landschap, de stijle hellingen en afdalingen. Ik heb me goed geamusseerd, ofschoon ik meestal wel achteraan in de groep belandde.
Het opleggen van bredere banden had gekund. Een korte fietsbroek had niet misstaan (ik had er wel een aan onder mijn lange broek). De bagagedrager, fietsverlichting en bel verried wel dat mijn passie niet volledig bij het moutain-biken ligt
Wow, ik wist niet dat er een International Cycling Film Festival bestond, dat is echt wel een tamelijk kleine niche market lijkt me. Volgend jaar dan maar beter in de gaten houden wanneer is en er eventueel heen gaan uit nieuwsgierigheid… of beter nog zelf aan een scenario beginnen schrijven.
Op vraag van een vriend, waar we deze zomer naartoe zouden gaan met onze kinderen, legde ik uit dat we, zoals gebruikelijk op fietsvakantie gingen. Of we dan ook thuis begonnen? Natuurlijk! “Wie start er niet van thuis aan zijn vakantie”, dacht ik bij mezelf. Degene die de vraag stelde ging er natuurlijk vanuit dat we noodzakelijkerwijs de fietsen eerst in een vliegtuig, auto, boot of trein zouden zetten en dan na een lange ‘reis’ pas begonnen met onze reis.
Het vertrek op fietsvakantie kan natuurlijk zoals mijn vriend vermoede en we deden dat reeds ook meer dan eens, maar het meest charmante is naar mijn smaak om voor de deur te vertrekken, en na een uur of 2 je woonplaats ruimschoots verlaten te hebben. Het vakantiegevoel ontstaat daardoor veel geleidelijker dan met de grote voorsprong te nemen. Doorgaans induceert de voorsprong stress die niet nodig is; wachten op trein- of busperrons, check-in balies op vliegvelden of lange files op de autosnelweg.
In het boek De file voorbij: afscheid van het automobilisme, van Kris Peeters, dat overigens voortreffelijk besproken is op Lowtech Magazine: , wordt het concept van de zwarte zwaan aangehaald, waarbij het er kort gezegd op neerkomt, dat er ontwikkelingen bestaan die totaal onverwacht de kop op steken en die grote impact hebben op de bestaande realiteit.
De ontwikkelingen die zich momenteel afspelen in het domein van 3D-printers; zoals de Mendel RepRap en de Makerbot, gaan in de toekomst mogelijk als zwarte zwaan worden aangemerkt in relatie met de automobiliteits problemen die in het boek van Kris Peeters worden besproken. Dat zou goed uit komen voor de themas van Klimaatverandering en Peak Oil.
De 3D-printer is voor een paar honderd euro thuis te bouwen en je kan er momentel allerlei kleine objecten mee maken die als basis kunnen dienen voor nieuwe objecten, maar ook voor herstellingen die aan bestaande apparaten kunnen worden uitgevoerd. Een hele hoop opslag van en geleur met reserveonderdelen, voor bijvoorbeeld huishoudelijke producten, gaat vrij eenvoudig kunnen worden vervangen door een website waar je de ontwerpjes vanaf kan downloaden en vervolgens thuis kan afdrukken, in de kleur die je zelf graag wil dan ook nog.
Door het gebruik van zo’n 3D-printer je je kunnen voorstellen, dat er ineens een hele hoop logistieke verplaatsingen niet meer zo nodig blijken te zijn. Files gaan verminderen. De op olie gebaseerde logistieke sector staat daardoor een grote uitdaging te wachten; magazijnen, verplaatsingen, assemblage installaties zal moeten worden herafgesteld voor een meer lokale ontwikkeling. Onvoorziene kansen liggen in het verschiet.
Nu maar op de uitkijk staan om de zwaan te zien landen…
I helped prepare an Openstreetmap mapping party recently. Getting a group of people to map an area concurrently during an OpenStreetMap mapping party as efficiently as possible posed a challenge. Below I document a process with JOSM and Mapnik, which describes how OSM-data and a set of zones can be used to create a Map that allows people to choose, which part they are going to map. The choosing can happen several days before the event or on the day itself.
The script to render the prepared data to images looks like this:
OSM2PGSQL=/usr/local/src/osmapps/utils/export/osm2pgsql
ln -s $OSM2PGSQL/default.style
$OSM2PGSQL/osm2pgsql -c ../hoboken.osm
./set-mapnik-env ./generate_image.py
mv image.png
hoboken-osm.png $OSM2PGSQL/osm2pgsql -c ../overlay.osm
./set-mapnik-env ./generate_image.py mv image.png overlay.png
During the Mapping party this map was effectively used during the initial sitdown to assign everybody one or more zones. The limiting factor with this rendering is however, that this map is not practical for use during the actual mapping because the streetnames of the boundaries are missing.
Some ideas resulting from actually using this process: